_________ __________
______________________________________) // |
| // :
:_________ ____ ___________ .______//__
\_______ \ ___. \ / /\_____ \ |__\______ \_______________...
| | \_/ __ \ \/ / / | \| || | \
: | . ___/. / / : \ || | \\\\\\\\\\\\\
_____|________/\____/ \___/ \_________/__/_________/////////////
| -+DeVOiD+- ......./
:.. .. ________/
\ 2011 +FLACDiViSION+ 2013 / ///
\_________________________________/ ______/
:.. ../
\ P r e s e n t s /
\____)\___________________/
\. \_
|
.
Osdorp_Posse-Osdorp_Stijl-NL-CD-FLAC-1992-DeVOiD
_________________________________________
___________________/ Release Info \
| --------------+
:
Artist...: Osdorp Posse
Album....: Osdorp Stijl
Type.....: Normal
Genre....: Hip-Hop
Label....: Djax Records
Language.: Dutch
Year.....: 1992 Source...: CDDA
R.Date...: 02-15-2014 Grabber..: EAC Secure
S.Date...: 00-00-1992 Encoder..: FLAC 1.2.1 Lossless
Quality..: 856 kbps Avg 44.1kHz 2 channels
___________
__________________________________________________/ |
/ Track List .
+-----------
01 Intro 1:55
02 Hyped 2:58
03 Moordenaars 5:09
04 Hard Met M'n Hart 4:01
05 Wij Zijn Kwaad! 2:29
06 Censuur 4:19
07 Katholieke Trut 1:12
08 Pak Die Snol! 2:07
09 Vrouwonvriendelijk? 3:00
10 Kort Maar Krachtig 1:42
11 Hardcore 2:15
12 Beneden Met Vrede 2:45
13 Geld Voor Geweld 3:08
14 Dump Die Junk! 3:55
15 Beats Van Seda 1:36
16 Bier 3:09
17 Gangsterdam 2:19
18 Zwart-Wit 5:09
19 Je Moerstaal 1:49
20 Commerciele Aids 2:39
21 De Uitverkoop 3:19
22 Rijmtest 2:49
23 Osdorp Stijl en Uittro 3:04
Total Size.: 23 Files/431.0MB/66:48 min
_________________________________________________________________________
| Release Notes \
---------------+
In 1992 komt Osdorp Stijl uit. Het eerste Nederlandstalige hiphopalbum ooit
gemaakt. Rauw, ongepolijst en vol met recht-voor-zÆn-raap teksten. Het is
het begin van de zegetocht van de Osdorp Posse, een groep van twee neven en
twee broers uit Amsterdam. Nederhop is geboren en frontman Def P wordt de
aanvoerder van een generatie rappers die geen blad voor de mond neemt en
alles vanuit gevoel doet. æSchijt hebben aan alles, dat is de O.P.-stijl.Æ
Met OOR kijkt Pascal Griffioen û zoals Def P in zijn paspoort heet û terug
naar het prille begin van de groep waarmee hij geschiedenis schreef.
WEET JE NOG wat je deed op 20 mei 1992?
æWas dat de dag dat Osdorp Stijl uitkwam? Ik kan me even niet herinneren of
we een releasefeestje hadden. Ja, nu weet ik het weer, we hadden een
optreden in Akhnaton in Amsterdam. We hadden net de Rhythm & Rhyme tour
achter de rug die we in 1992 met allemaal andere rappers deden. Die gasten
kwamen ook allemaal kijken. Saskia [Slegers, platenbaas Djax Records] kwam
in een knalrode sportauto aanrijden, met een paar dozen cdÆs in de
kofferbak. Dat was wel een magisch moment: wij zaten boven in de kleedkamer
toen die dozen opengingen. Ik wist al hoe het er uit zou moeten zien, want
ik had het hoesje ontworpen, maar als je het dan echt in je handen hebt,
dat is wel heel speciaal. Ik heb daarna geloof ik nog wel twintig albums
gemaakt, maar dat blijft een bijzonder moment. Om voor het eerst het
product dat uit een fabriek komt in je handen te houden.Æ
Wat was meer baanbrekend, jullie debuutalbum of de cassettetape De Rooie
Demo die jullie daarvoor hadden gemaakt?
æGoeie vraag. Ik denk als je het woord baanbrekend heel letterlijk neemt,
dat De Rooie Demo baanbrekender was. Die zat er natuurlijk nog voor en op
basis van die demo is het allemaal gaan lopen. Je had toen nog geen
internet, je kon nog geen cdÆs branden, dat bandje is echt honderden keren
overgetaped. Dat ging echt via-via toen. Sommige mensen hadden een tiende
kopie. Dat ruiste natuurlijk als de pest. Ons origineel ruiste al, kun je
nagaan. En toch gingen mensen er helemaal van uit hun dak. We kregen zelfs
brieven uit Limburg en uit Belgiδ. Op een gegeven moment was het in steden
in het hele land doorgedrongen. Dat was voor ons wel heel bijzonder. Op
basis van die Rooie Demo kwamen we bij Firma Onrust van de VPRO terecht,
met de inmiddels beruchte clip van Moordenaars. Dat is zo vaak herhaald,
dat kende iedereen op een gegeven moment. En dat was allemaal nog voor ons
debuutalbum. Dat heeft de eerste groepjes aangezet om ook dingen in het
Nederlands te proberen. Want we waren jarenlang echt de enige. We hebben
letterlijk en figuurlijk voor de acceptatie van Nederlandstalige rap moeten
knokken. Echt geaccepteerd werd het pas jaren later, in 1995 toen wij echt
doorbraken. Toen was het hek van de dam, iedereen sprong er ineens massaal
bovenop. Dat was voor het eerst dat zowel rapgroepen als de media begonnen
in te zien dat het niet alleen tof was, maar dat er ook geld in zat. De
meer commerciδle dingen kwamen op de markt. Wassenaar van Ross & Iba en dat
soort dingen. Nu is dat soort muziek niet meer weg te denken als fenomeen,
maar het duurde heel lang voor het echt geaccepteerd werd. Het is allemaal
begonnen met onze Rooie Demo.Æ
TOEN JE BEGON, wat waren toen je verwachtingen in de muziek?
æHelemaal niks. We zijn puur uit verveling een beetje gaan klooien met de
cassetterecorder van mÆn neef IJsblok. Die had zoÆn ouderwets
stereotorentje met een platendraaier bovenop, twee van die cassettedecks
erop waarmee je kon opnemen en een radio. En een plugje voor een
microfoontje. We hadden bijna geen geld, die toren had hij met noeste
arbeid van een krantenwijk bij elkaar gesprokkeld, dus als we een plaat op
vinyl kochten dan namen we Æm voor elkaar op een bandje op. Zo hield je het
vinyl ook langer goed, we waren heel zuinig op onze spullen. Zo kwamen we
erachter dat als je een vinylplaat op een cassettebandje zette en je plugde
de microfoon erbij in, dat ie dat erbij pakte. Toen dachten we, als we nou
instrumentals afdraaien, want die stonden vaak als b-kant van de 12-inches,
dan kan ik er gewoon bij rappen en bij beatboxen. Puur ambitieloos en voor
de lol zijn we toen allerlei gekke cassettebandjes gaan maken. Die lieten
we aan vrienden horen. Die moesten daar verschrikkelijk om lachen, want er
zat best wel veel humor in die teksten. Een van die bandjes was bij Arthur
[King] terechtgekomen, hij was een klasgenoot van mÆn neef, en Arthur had
weer een broer: Seda, die was heel erg technisch. Seda had onze bandjes ook
gehoord en vond het te gek, vertelde hij op een schoolfeest van de Osdorper
Scholengemeenschap. Hij had thuis een Commodore 64 omgebouwd tot
drumcomputer zodat ie zelf beats kon maken. Toen maakten we de afspraak om
met zÆn allen bij hem bij elkaar te komen en een bandje op te nemen. Gewoon
wat gasten uit Osdorp die samen lol trapten.Æ
Op welk punt had je door: we zijn ergens mee bezig dat echt iets kan
worden?
æDat is heel geleidelijk gegaan. Er was niet echt een punt. Ik was
eigenlijk de enige rapper die erbij zat, de rest was alleen maar aan het
klieren en aan het lol trappen. Wat wij wel merkten, was dat die bandjes
die we maakten, dat die heel grappig waren. Mensen hielden ervan of ze
haatten het, er was bijna geen tussenweg. Men vond het echt super lollig of
super grof en een soort verraad voor de echte hiphop. Want hiphop hoorde in
het Engels, dat mocht niet in het Nederlands, laat staan dat je als blanke
in het Nederlands rapte, dat kon echt niet in die tijd. We waren zowat de
enige blanke hiphopgroep. Er ontstond bijna automatisch een soort van
controverse om onze bandjes. En later ook om onze debuutplaat. Op een of
andere manier heeft die controverse alleen maar gunstig voor ons uitgepakt.
Want wij hadden gewoon overal schijt aan en we deden gewoon wat wij leuk
vonden. Voordat we het wisten kwamen we in krantjes te staan en werden we
uitgenodigd op studentenfeesten of optredens in hele obscure kraakpanden.
In het begin traden we overal op voor ΘΘn of twee kratten bier, dus we
waren ook vrij makkelijk te boeken. Dat groeide super snel. We kwamen ook
overal voor die paar kratten bier, want wij hadden alleen maar zoiets: als
we maar lol hebben. Dat hebben we eigenlijk jarenlang volgehouden, tot
mensen ons voor gek gingen verklaren. æJullie zijn nu zo bekend, je kunt
makkelijk een paar meier vragenÆ, zeiden ze. Wij dachten: we willen geen
gezeik met de belasting, we schroeven de reiskosten wel een beetje op. Dat
heeft tot 1994 geduurd, toen gingen we als voorprogramma mee op de tournee
van de Urban Dance Squad en zagen we hoe professioneel alles werd
aangepakt. Er was een tourmanager, een geluidsman, een lichtman, roadies,
allemaal dingen die wij niet hadden. Instrumenten, apparatuur, ze hadden
catering, een rider. Wij hadden echt zoiets van: tering, wat een
organisatie man. Toen zijn onze ogen een beetje opengegaan. Als je volle
zalen trekt, kun je dingen eisen. Het was ΘΘn grote leerschool voor ons.Æ
osdorp posse
Artikelen
dec 5
Tags
def p osdorp posse
Osdorp Posse
Posted by Tim Veerwater on december 5, 2012 in Artikelen | No Comments
De jongensjaren vanà
In 1992 komt Osdorp Stijl uit. Het eerste Nederlandstalige hiphopalbum ooit
gemaakt. Rauw, ongepolijst en vol met recht-voor-zÆn-raap teksten. Het is
het begin van de zegetocht van de Osdorp Posse, een groep van twee neven en
twee broers uit Amsterdam. Nederhop is geboren en frontman Def P wordt de
aanvoerder van een generatie rappers die geen blad voor de mond neemt en
alles vanuit gevoel doet. æSchijt hebben aan alles, dat is de O.P.-stijl.Æ
Met OOR kijkt Pascal Griffioen û zoals Def P in zijn paspoort heet û terug
naar het prille begin van de groep waarmee hij geschiedenis schreef.
WEET JE NOG wat je deed op 20 mei 1992?
æWas dat de dag dat Osdorp Stijl uitkwam? Ik kan me even niet herinneren of
we een releasefeestje hadden. Ja, nu weet ik het weer, we hadden een
optreden in Akhnaton in Amsterdam. We hadden net de Rhythm & Rhyme tour
achter de rug die we in 1992 met allemaal andere rappers deden. Die gasten
kwamen ook allemaal kijken. Saskia [Slegers, platenbaas Djax Records] kwam
in een knalrode sportauto aanrijden, met een paar dozen cdÆs in de
kofferbak. Dat was wel een magisch moment: wij zaten boven in de kleedkamer
toen die dozen opengingen. Ik wist al hoe het er uit zou moeten zien, want
ik had het hoesje ontworpen, maar als je het dan echt in je handen hebt,
dat is wel heel speciaal. Ik heb daarna geloof ik nog wel twintig albums
gemaakt, maar dat blijft een bijzonder moment. Om voor het eerst het
product dat uit een fabriek komt in je handen te houden.Æ
Wat was meer baanbrekend, jullie debuutalbum of de cassettetape De Rooie
Demo die jullie daarvoor hadden gemaakt?
æGoeie vraag. Ik denk als je het woord baanbrekend heel letterlijk neemt,
dat De Rooie Demo baanbrekender was. Die zat er natuurlijk nog voor en op
basis van die demo is het allemaal gaan lopen. Je had toen nog geen
internet, je kon nog geen cdÆs branden, dat bandje is echt honderden keren
overgetaped. Dat ging echt via-via toen. Sommige mensen hadden een tiende
kopie. Dat ruiste natuurlijk als de pest. Ons origineel ruiste al, kun je
nagaan. En toch gingen mensen er helemaal van uit hun dak. We kregen zelfs
brieven uit Limburg en uit Belgiδ. Op een gegeven moment was het in steden
in het hele land doorgedrongen. Dat was voor ons wel heel bijzonder. Op
basis van die Rooie Demo kwamen we bij Firma Onrust van de VPRO terecht,
met de inmiddels beruchte clip van Moordenaars. Dat is zo vaak herhaald,
dat kende iedereen op een gegeven moment. En dat was allemaal nog voor ons
debuutalbum. Dat heeft de eerste groepjes aangezet om ook dingen in het
Nederlands te proberen. Want we waren jarenlang echt de enige. We hebben
letterlijk en figuurlijk voor de acceptatie van Nederlandstalige rap moeten
knokken. Echt geaccepteerd werd het pas jaren later, in 1995 toen wij echt
doorbraken. Toen was het hek van de dam, iedereen sprong er ineens massaal
bovenop. Dat was voor het eerst dat zowel rapgroepen als de media begonnen
in te zien dat het niet alleen tof was, maar dat er ook geld in zat. De
meer commerciδle dingen kwamen op de markt. Wassenaar van Ross & Iba en dat
soort dingen. Nu is dat soort muziek niet meer weg te denken als fenomeen,
maar het duurde heel lang voor het echt geaccepteerd werd. Het is allemaal
begonnen met onze Rooie Demo.Æ
TOEN JE BEGON, wat waren toen je verwachtingen in de muziek?
æHelemaal niks. We zijn puur uit verveling een beetje gaan klooien met de
cassetterecorder van mÆn neef IJsblok. Die had zoÆn ouderwets
stereotorentje met een platendraaier bovenop, twee van die cassettedecks
erop waarmee je kon opnemen en een radio. En een plugje voor een
microfoontje. We hadden bijna geen geld, die toren had hij met noeste
arbeid van een krantenwijk bij elkaar gesprokkeld, dus als we een plaat op
vinyl kochten dan namen we Æm voor elkaar op een bandje op. Zo hield je het
vinyl ook langer goed, we waren heel zuinig op onze spullen. Zo kwamen we
erachter dat als je een vinylplaat op een cassettebandje zette en je plugde
de microfoon erbij in, dat ie dat erbij pakte. Toen dachten we, als we nou
instrumentals afdraaien, want die stonden vaak als b-kant van de 12-inches,
dan kan ik er gewoon bij rappen en bij beatboxen. Puur ambitieloos en voor
de lol zijn we toen allerlei gekke cassettebandjes gaan maken. Die lieten
we aan vrienden horen. Die moesten daar verschrikkelijk om lachen, want er
zat best wel veel humor in die teksten. Een van die bandjes was bij Arthur
[King] terechtgekomen, hij was een klasgenoot van mÆn neef, en Arthur had
weer een broer: Seda, die was heel erg technisch. Seda had onze bandjes ook
gehoord en vond het te gek, vertelde hij op een schoolfeest van de Osdorper
Scholengemeenschap. Hij had thuis een Commodore 64 omgebouwd tot
drumcomputer zodat ie zelf beats kon maken. Toen maakten we de afspraak om
met zÆn allen bij hem bij elkaar te komen en een bandje op te nemen. Gewoon
wat gasten uit Osdorp die samen lol trapten.Æ
Op welk punt had je door: we zijn ergens mee bezig dat echt iets kan
worden?
æDat is heel geleidelijk gegaan. Er was niet echt een punt. Ik was
eigenlijk de enige rapper die erbij zat, de rest was alleen maar aan het
klieren en aan het lol trappen. Wat wij wel merkten, was dat die bandjes
die we maakten, dat die heel grappig waren. Mensen hielden ervan of ze
haatten het, er was bijna geen tussenweg. Men vond het echt super lollig of
super grof en een soort verraad voor de echte hiphop. Want hiphop hoorde in
het Engels, dat mocht niet in het Nederlands, laat staan dat je als blanke
in het Nederlands rapte, dat kon echt niet in die tijd. We waren zowat de
enige blanke hiphopgroep. Er ontstond bijna automatisch een soort van
controverse om onze bandjes. En later ook om onze debuutplaat. Op een of
andere manier heeft die controverse alleen maar gunstig voor ons uitgepakt.
Want wij hadden gewoon overal schijt aan en we deden gewoon wat wij leuk
vonden. Voordat we het wisten kwamen we in krantjes te staan en werden we
uitgenodigd op studentenfeesten of optredens in hele obscure kraakpanden.
In het begin traden we overal op voor ΘΘn of twee kratten bier, dus we
waren ook vrij makkelijk te boeken. Dat groeide super snel. We kwamen ook
overal voor die paar kratten bier, want wij hadden alleen maar zoiets: als
we maar lol hebben. Dat hebben we eigenlijk jarenlang volgehouden, tot
mensen ons voor gek gingen verklaren. æJullie zijn nu zo bekend, je kunt
makkelijk een paar meier vragenÆ, zeiden ze. Wij dachten: we willen geen
gezeik met de belasting, we schroeven de reiskosten wel een beetje op. Dat
heeft tot 1994 geduurd, toen gingen we als voorprogramma mee op de tournee
van de Urban Dance Squad en zagen we hoe professioneel alles werd
aangepakt. Er was een tourmanager, een geluidsman, een lichtman, roadies,
allemaal dingen die wij niet hadden. Instrumenten, apparatuur, ze hadden
catering, een rider. Wij hadden echt zoiets van: tering, wat een
organisatie man. Toen zijn onze ogen een beetje opengegaan. Als je volle
zalen trekt, kun je dingen eisen. Het was ΘΘn grote leerschool voor ons.Æ
JULLIE ROOIE DEMO nam je bij een vriend op zolder op. Voor debuut Osdorp
Stijl gingen jullie voor het eerst een echte studio in. Wat herinner je je
nog van dat opnameproces?
æIk kan me eigenlijk alles nog herinneren, elk detail, het heeft heel veel
indruk gemaakt natuurlijk. Het begon eigenlijk al met het ondertekenen van
het contract. We zouden Saskia ergens ontmoeten. Wij hadden zoiets van: dat
mens wil ons serieus een contract aanbieden, die is gewoon gek. We hadden
zoiets van: we gaan het niet eens lezen. We tekenen gewoon alles wat ze ons
voorlegt op voorwaarde dat ze ons niet gaat censureren en dat ik zelf het
platenhoesje mag maken. Dat vond zij allang prima. Uiteindelijk heeft zij
zich ook rot gelachen natuurlijk, ik denk dat ze toch wel een dikke miljoen
aan ons verdiend heeft in totaal. Wij namen het absoluut niet serieus, wij
dachten: dat mens is hartstikke gek. Toen stuurde ze ons een studio in. Wij
wisten helemaal niks, je kon ons alles wijs maken wat betreft geluid of wat
dan ook. Wij hadden onze Amiga meegenomen en probeerden daar het beste uit
te halen. Dat ging nog vrij moeilijk, want alles was acht-bit en allemaal
heel amateuristisch. We hadden niks op losse sporen, alles kwam
rechtstreeks uit de computer. We hadden een budget van lik me reet en maar
zes of zeven studiodagen.Æ
Een krappe week om 23 nummers op te nemen?
æDat was het dus. We hadden heel veel ideeδn klaarliggen toen we de studio
ingingen. Ik was ervan overtuigd dat het eenmalig was. Dus ik vroeg meteen:
hoelang duurt zoÆn cd, hoeveel nummers kunnen er op. Toen werd ons verteld:
nou hooguit 70 minuten, hangt ervan af hoelang ze duren, een nummertje of
twintig dus. We hebben er echt letterlijk opgepropt wat er op kon en dat
werden uiteindelijk 23 nummers. Ik had nog meer ideeδn, dat is later [de
EP] Roffer Dan Ooit geworden, die is hetzelfde jaar nog uitgekomen. Omdat
wij zoÆn extreem laag budget hadden en alles in zoÆn korte tijd opgenomen
moest worden, was het eigenlijk gewoon een soort demo-opname. En dan hadden
we ook nog een engineer die elke dag twee uur te laat kwam, dat ging
allemaal van onze tijd af, echt vreselijk was dat. Alles moest eigenlijk in
ΘΘn take goed gaan, want we werkten nog met van die ouderwetse
moederbanden. Je had die digitale snufjes nog niet. Het was gewoon een band
die meeliep. Alles moest in ΘΘn keer goed zijn, anders deden we het hele
nummer over. Dus ik had ook op het eind echt letterlijk buikpijn van het
rappen, van al het kracht zetten. En ik was helemaal schor. Het ging zo:
band aanzetten, nummer rappen en even checken of het okΘ was, als het
redelijk okΘ was, boem, volgende nummer. Het was echt alles er doorheen
rauzen. De tijd die over was gebruikten we om te mixen. Heel primitief
allemaal.Æ
WAT ZIJN de sterke punten van jullie debuutalbum?
æOngetwijfeld de rauwheid. De ongepolijstheid en het enthousiasme waarmee
alles is opgenomen. Kijk, tegenwoordig heeft de meest onbekende rapper, een
jochie van veertien bijvoorbeeld, thuis al honderd keer betere apparatuur
dan wij toen hadden Een voorbeeld: wij kwamen er pas bij Afslag Osdorp, ons
vierde album nota bene, achter wat masteren was. æHoe kan het dat onze cdÆs
zoveel zachter klinken dan die AmerikanenÆ, vroegen wij ons al die jaren
af. Niemand kon ons dat vertellen. Ook Saskia niet. Op een gegeven moment
kwamen we er via via achter û je kon nog niet even Googlen û dat er een
Amerikaanse manier van opnemen bestond waarbij je op het laatst al je
nummers oppompt. Zo kwamen we erachter wat masteren was. Er was maar ΘΘn
bedrijf in Nederland die dat deed toen. Daarom zijn we voor Afslag Osdorp
speciaal naar Limburg gereden om Æm te laten masteren. Was ook niet te
betalen in die tijd trouwens. Maar vanaf dat moment zijn onze cdÆs dus wel
een stukje professioneler in sound geworden. Daarvoor was het allemaal rauw
zo van tape op cd geplempt. Ongemasterd, niks. Op een gegeven moment zijn
we zelfs expres in het rood gaan opnemen, want we dachten: we moeten alles
zo hard mogelijk opnemen, want dan klinken we ook als Dr. Dre. Nou vergeet
het maar. Er zit dus een bepaalde na∩viteit in Osdorp Stijl, maar ook een
rofheid die ongeδvenaard is. Die sound die we toen hadden, dat kun je nu
niet meer nadoen; het was zo ruw. Er komt nu een door de fans samengestelde
Top 100-box van de Osdorp Posse uit. Daar zitten ook al die oude
ongemasterde nummers tussen. Iemand heeft al die ruwe nummers opgepompt en
gemasterd. Dat maakt het ook interessant voor de fans die de oude koek al
hebben, inclusief mezelf, want ik heb mijn oude nummers ook nog nooit
gemasterd gehoord.Æ
Wat zou je met de kennis van nu aan Osdorp Stijl veranderen?
æQua sound bijna alles, maar creatief gezien bijna niks. Ik had misschien
sommige nummers wat beter moeten oefenen van tevoren, haha. Heel veel
nummers die we toen hebben opgenomen kwamen zo van het papier. De inkt was
bij wijze van spreken nog nat. En ik rapte het gewoon op dat moment voor
het eerst. Dat doe je normaal gezien voor een probeer-demo. Niet eens voor
een echte demo. Dat werd gewoon zo op cd gezet. Als ik er op terugkijk, had
ik dat iets beter willen stroomlijnen. Maar wij beseften totaal niet wat
voor impact die plaat zou hebben. Creatief gezien, gekeken naar waar ik
toen stond, hoe ik toen dacht en wat ik toen kon, was er een beetje
hetzelfde uitgekomen. Dat waren de ideeδn die ik toen had en ook kwijt
wilde.Æ
OSDORP STIJL is twintig jaar oud. Inmiddels ben jij dus ook twintig jaar
wijzer. De Osdorp Posse heeft altijd voor de nodige relletjes gezorgd. Denk
je nu genuanceerder over zaken als commercie, de radio en collega-rappers?
æDe Osdorp Posse-manier, oftewel de O.P.-stijl was gewoon overal schijt aan
hebben. Ironisch genoeg, het was nooit een plan of zo, heeft dat ons alleen
maar de wind in de zeilen gegeven. Want omdat we aan heel veel dingen niet
meededen en een dikke middelvinger opstaken, vielen we juist op. Want de
meeste bandjes, zeker tegenwoordig, zijn allemaal aarskussers, die allemaal
op de radio willen komen, allemaal bij de grootste boeker willen zitten, de
beste manager willen, en in de bladen willen staan. Ze weten niet hoeveel
reet ze moeten kussen. Wij hadden zoiets van: we schoppen al die konten.
Dat heeft gewerkt voor ons. Achteraf gezien had ik dat ook niet anders
gedaan, omdat het toen goed voelde. Wat ik wel achteraf niet had gedaan,
misschien ook goed om een keer te zeggen, is dat hele akkefietje met
Extince. Dat stelde echt geen reet voor. Maar als ik dat van tevoren
geweten had, hoe vaak en hoelang, tot op de dag van vandaag, de media
daarover zouden gaan zeiken en vragen stellen, terwijl het echt nergens
over ging, dan had ik dat niet gedaan. Want dat was me het gezeik allemaal
niet waard. Daar worden nog steeds vragen over gesteld, het gebeurde in
1994! Het was gewoon een rappersdingetje en de media maakte er bijna een
soort Eastcoast/Westcoast-ding van.Æ
Waarom maakte je je zo druk over rappers als Extince?
æWeet je, tot 1995 klonk alle Nederhop heel erg rof, alsof het op een
zolderkamertje was opgenomen. Dat was vaak ook zo trouwens, haha. Die
rauwheid, die hoorde een beetje bij de scene. De mentaliteit was: wij
hebben schijt aan alles, we doen ons eigen ding en bemoeien ons niet met
die Top 40-wereld. Na Æ95 kwam er een soort splitsing: aan de ene kant de
jongens die een geliktere sound hadden, zonder aanstootgevende teksten of
gevloek, bewust op zoek naar een radiohit. En aan de andere kant wij, de
oude garde.Æ
En daar moesten jullie vol tegenin gaan?
æKijk, wij hebben jarenlang gewerkt om een scene op te bouwen. En die
scene, dat was onze manier van leven. Op het moment dat dat commercieel
gemaakt wordt, voelt dat in eerste instantie als een soort verraad aan je
scene, als een mes in je rug. Zoals ze het tegenwoordig zeggen: wij
proberen het echt te houden en dan gaan die boboÆs er een gimmick van
maken. Ik had zoiets van: dat kan toch niet. En dan gaan ze er ook nog eens
met het geld vandoor. Niet dat dat ons zoveel kon schelen trouwens, want
wij verkochten al zoveel platen toen. Zij mochten willen dat ze zoveel als
wij verkochten. Dat vind ik achteraf ook heel ironisch, wij hebben het
nooit voor het geld gedaan, maar de Osdorp Posse heeft meer cdÆs verkocht
dan welke commerciδle Nederlandse hiphopgroep dan ook, ooit.Æ
JUIST DAAROM: je was succesvoller dan zij warenà
æZo keek ik er later ook tegenaan. Maar de eerste paar jaar had ik echt
zoiets van what the fuck, ze verraden onze scene. Tegenwoordig kan je het
zo gek niet bedenken, staat Ali B met een wassenbeeld in Madame Tussauds en
staat oud-minister Donner rappend campagne te voeren. Veel gekker kan het
niet worden. Lange Frans schaatst in een roze glitterpak bij Sterren Dansen
Op Het IJs, dat was toen gewoon ondenkbaar. Wij komen uit een tijd, dat als
je in de hiphopscene optrad en je was niet hardcore, dan werd je letterlijk
van het podium afgeslagen. Niemand fuckte met hiphop. Iemand als MC Miker G
was vroeger ook een fanatiek hiphopfan, maar nadat ie die hit had met de
Holiday Rap liet ie zich niet meer zien. Dat kon gewoon niet, dat was niet
veilig. Dat is de mentaliteit waar wij als O.P. mee zijn opgegroeid. Dus de
eerste hitjes vroegen wel om een reactie. Dat het allemaal zo uit de hand
liep, tja, dat de media er als hongerige wolven op sprongen, dat wisten wij
ook niet. Dat was al het gezeik ook niet waard. Als ik dat had geweten had
ik gedacht: whatever, laat maar zitten. Maar ach, het is zo gelopen. Er is
zoveel olie op het vuur gegooid dat er een soort hele kampverdeling is
ontstaan en dat komt ook nooit meer goed denk ik. Inmiddels bestaat ons
kamp niet eens meer. De underground-gasten worden uiteindelijk voor de
buitenwereld altijd naar de achtergrond gedrukt. Voor de gemiddelde
boerenlul is Lange Frans een goede, bekende rapper en Def P, daar hebben ze
nog nooit van gehoord. Als iemand mij kent, dan is het van Het Klokhuis. Ik
wil niemand afzeiken, heb niks tegen Lange Frans, maar zo is het.Æ
De gemiddelde hiphopliefhebber, die weet toch wel wie Def P is?
æEr is ook een generatie hiphopkids nu, die denkt dat Extince de
grondlegger van de Nederhop is. Omdat het, weet ik veel hoe vaak, in
allerlei bladen heeft gestaan. Er was een artikel in OOR, dat vergeet ik
nooit meer, dat ging over de grondleggers van de Nederlandse hiphop, daar
werden wij niet eens in genoemd. Daar zat een hele TopNotch-lobby achter.
Kees de Koning [platenbaas van TopNotch] had op een gegeven moment meerdere
petten op. Hij was OOR-journalist, later werkte hij bij de VPRO, bij de
radio en hij had zÆn eigen label. Zo kon hij zÆn eigen groepen pluggen en
de O.P. wegmoffelen. Dat deed ie zo goed û als je dat goed kan noemen û dat
veel mensen echt gingen geloven dat Extince de grondlegger was. Maar ik
denk altijd maar: ze kunnen verdoezelen wat ze willen, mensen die zich er
in verdiepen weten wel hoe het echt zit. Daarbij, er zijn dingen in mÆn
leven die ik veel belangrijker vind dan wat de hiphopscene van mij vindt.Æ
ò
Dit artikel is verschenen in de special over debuutplaten in OOR 10 van
2012
: URL: http://tinyurl.com/p242w56
\_____________________________________ _____....
\_____ __________________/
\\
___\\_______________
_______________________________________/////////////////////
/
:
: Looking for:
+ PRIVATE .eu site for exclusive group usage
+ PRIVATE .eu affil sites (100mbit+)
+ PRIVATE archive sites (any section)
+ Anything useful you could think of.
: CONTACT: Your mom knows. And your sister. .......
|________________________________________________/